Artikel

Beste leden,

Afgelopen zaterdag was een prachtige dag waarin we 20 jaar Koveni hebben gevierd. De gehele dag heb ik met talloze leden, oud-leden en ouders van jeugdleden gesproken en het doet mij goed om te horen dat Koveni leeft. Ook wil ik in het bijzonder nogmaals mijn dank uitspreken aan iedereen die dit mede mogelijk heeft gemaakt, van de keukenploeg tot aan de organisatie. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest.

Voor de mensen die het gemist hebben, kun je door op "meer lezen" te drukken mijn volledige toespraak nog eens rustig terug lezen.

Met vriendelijke groet,
Dyon Verkruyssen
Voorzitter Koveni

Goedenavond allemaal — leden, oud-leden, vrijwilligers, ouders, sponsoren en vrienden van Koveni.

Wat is het fantastisch om hier vanavond met zóveel mensen samen te zijn. Mogelijk dat dit sinds de oprichting een van de drukste momenten is van Koveni, een mooi nieuw hoogtepunt van onze vereniging.

Vandaag vieren we iets bijzonders: 20 jaar Koveni.
Twintig jaar clubgevoel, sport, vriendschap, plezier… Maar ook 20 jaar aan bardiensten, schoonmaakdiensten, het slepen van voetstukken, palen en korven. 20 jaar lachen, vloeken en huilen met een gezellige groep variërend in deze periode tussen de 150 en 250 leden.

Op 1 oktober 2005 werd Koveni officieel opgericht — uit de fusie van twee verenigingen: JUKO uit Jutphaas en Minerva uit Vreeswijk/Hoog Zandveld.

Om 20 jaar Koveni te doorgronden, betekent het dus dat we nog wel terug moeten blikken op deze twee verenigingen. Twee verenigingen met een eigen cultuur die samen gingen. De beide verenigingen zagen in dat een fusie nodig was – aangezien Nieuwegein te klein was voor 2 korfbalverenigingen. De eerste stapjes van Koveni werden dan ook gezet in 2003, toen beide besturen een fusie gingen onderzoeken. Uiteindelijk was het op 8 juni 2005 dat de leden van beide verenigingen zich officieel en volledig unaniem uitspraken vóór een fusie. Omwille van de tijd en de zomer is toen gekozen om op 1 oktober 2005 officieel te fuseren, en zo komen we aan bij het begin. 

In een klap behoorden we tot de grotere korfbalverenigingen van de regio. Niet veel later hadden we 10 seniorenteams en 13 jeugdteams. Maar zoveel teams maakt nog niet perse een vereniging. Zoals gebruikelijk bij een fusievereniging gaat het in het begin altijd stroef. Normale gewoonten die helemaal niet zo normaal bleken te zijn voor de ander. Soms was de een toch echt nog een Jukonees, de andere een Minervaan.

De neutrale witte tenues die we hadden – misschien symboliseert het wel voor een onbeschreven blad van een nieuwe vereniging zonder echte identiteit – werden gelukkig spoedig het blauw-zwart zoals dat nu kennen. Een eerste stap die we zetten naar onze eigen identiteit, in plaats van 2 verenigingen samen op een plek.

Maar het was echt niet zo dat Koveni alleen maar een vereniging was met 2 gezichten, want er waren ook voldoende gezichten die in deze periode dichter naar elkaar kropen.

Want in de korfbalsport is liefde altijd om ons heen, en dus waren er ook voldoende relaties die ontstonden door de fusie.

Ik weet dat er in ieder geval minimaal 2 mensen aanwezig zijn die zo zijn begonnen:  onze leden Marcel en Corina. Marcel van Minerva, en Corina – oorspronkelijk van Juko -  traden in September 2008 in het huwelijksbootje en werden daarmee het eerste getrouwde fusie-stel.

Koveni werd in deze periode steeds meer Koveni. En in de vorming van een vereniging met een eigen identiteit betekent dat soms ook dat leden die ooit een hart hadden voor Juko of Minerva, hun hart niet meer kwijt konden in het blauw van Koveni.

Om maar een cijfertje erin te gooien: Op dit moment zijn er 52 leden (van onze huidige 172) die begonnen zijn vóór de fusie en deze 20 jaar volledig hebben meegemaakt. Als voorzitter ben ik stiekem toch wel een beetje trots dat ik één van die 52 ben.

Maar dat houdt tegelijkertijd in dat er dus 120 leden – zeer ruime meerderheid – niet lid is geworden van Juko of Minerva, maar lid is geworden van Koveni; jullie – en ook die 52 die het hebben volgehouden – zijn dan ook volmondig Koveni’er.

Maar wat is een Koveni’er nou precies? Dat is een vraag die we onszelf nog regelmatig afvragen. In die 20 jaar weet ik dat er voldoende beleidsplannen, werkgroepen en gesprekken aan de bar hebben plaatsgevonden om tot een antwoord te komen.

Wat ik wel weet, is dat deze kantine waar we nu met zijn allen middenin staan – een typisch product is van de Koveni’er. Deze is namelijk in april 2008 in gebruik genomen en ook gebouwd door koveni’ers. Toen de bouw in 2006 begon was dat een unicum voor Nieuwegein: De gemeente gaf opdracht aan Koveni en Koveni voerde zelf de nieuwbouw ook uit.

Daarnaast is de bouw mede gefinancierd door het uitgeven van obligaties – en ook dit was weer bekostigd door de leden. Links naast de bar zie je nog een gegraveerd bord met de namen van mensen die daaraan hebben meegeholpen.

Dat de accommodatie inmiddels alweer 17 jaar oud is, kwamen we recentelijk nog achter toen de net zo oude CV-ketel kapot ging. Gelukkig is deze inmiddels weer vervangen – niet geheel toevallig door dezelfde persoon die ook betrokken was bij de bouw van deze accommodatie.

En dan op korfbalniveau. Een Koveni’er speelt hier niet misschien niet op het allerhoogste niveau, maar strijden wel keihard voor elkaar. We hebben zaalkampioenschappen meegemaakt en in de 2^e klasse gespeeld, terwijl andere betrokken leden het minstens net zo naar het zin hebben door op recreatief niveau te korfballen.  Plezier is hierbij misschien wel de belangrijkste kernwaarde.  Dat viel mij vandaag ook weer op toen ik keek naar alle teams.

…Een Koveni’er, wat typeert dat dan nog meer? Daarvoor is het kijken naar de lijst met ereleden en lid van verdiensten wellicht ook een goede graadmeter, om er een paar uit te halen, zonder de rest tekort te doen:

Jan Van Rooijen – ons langstzittende lid en tevens erelid staat voor een aantal bekend als natuurlijk “de kampbaas”. Maar was met zijn aannemersbedrijf betrokken bij de bouw van het clubgebouw.

Henk Lammen – inmiddels 53 jaar lid en zien we nog regelmatig op de vereniging. Doet nu met name veel werk achter de schermen dat bijzonder belangrijk is voor al onze leden, als wedstrijdsecretaris is het geen vanzelfsprekendheid dat wedstrijden zo worden ingepland dat we ook nog wel eens bij elkaar kunnen invallen.

Hans de Vries dan, is ook als een manusje van alles betrokken bij de vereniging. Met diverse bestuursrollen, ledenadministratie en ook hij weer betrokken bij de bouw van de kantine. Maar wat mij vooral opmerkt is dat Hans ook veel onzichtbaar werk doet. Even een CV ketel resetten of bijvullen, iets met de legionella-installatie, de verwarming aanzetten. Veel dingen die vanzelfsprekend zijn, worden gedaan door door Hans. 

… En deze mensen zijn natuurlijk niet de enigen. 

Maar ook leden die niet meer onder ons zijn typeren misschien wel wat een Koveni’er is.

Ik noem bijvoorbeeld Miriam Hekman die is overleden in 2012. Zij was zo enorm betrokken als wedstrijdsecretaris in de jeugd. Dat betekende ook enorm veel belletjes plegen op vrijdagavond – allemaal zodat de teams compleet waren en er lekker gekorfbald kon worden.

Ik begin nu ergens te komen: Plezier, Betrokken – in dienst van de ander handelen – veel aanwezig zijn in de kantine. Onzichtbare taakjes uitvoeren.

Ook voor vandaag zijn er weer voldoende leden bezig geweest die typeren wat een Koveni’er inhoudt. Iemand heeft al deze foto’s verzameld en opgehangen of die talloze barvrijwilligers en mensen in de keuken die nu al kei- en keihard aan het voorbereiden zijn op het eten voor straks.

Maar wat dacht je ook van de vrijwilligers op de wedstrijddag zelf. Alle jeugdtrainers geven vol enthousiasme trainen, maar zijn buiten dat om natuurlijk betrokken als spelend lid, maar ook nog actief in diverse andere commissies zoals de activiteitencommissie of het comité Jantje Beton. Ze moeten omgaan met tegenslagen, maar laten zich niet uit het veld slaan.

Als slot in onze zoektocht naar de koveni’er wil ik even aangeven dat ik iemand ben van de symboliek.

Het was 2 augustus 2009 toen er een kind werd geboren die letterlijk symbool stond voor de fusie van Juko en Minerva naar Koveni. Een klein jongetje genaamd Lucas, met ouders die kwamen van beide verenigingen. De eerste Fusiebaby.

Nu inmiddels niet meer zo klein – doorliep Lucas alle jeugdteams en maakte hij enkele weken geleden als 16-jarige zijn debuut in het eerste van Koveni.

Ook geeft hij al enkele jaren trainen aan jeugdteams, vind hij het niet erg om een jeugdwedstrijd te fluiten, is hij regelmatig hier met zijn vrienden/verenigingsgenoten om te chillen en helpt hij ook mee bij commissies, alles om anderen te helpen. En ja dat gaat ook wel eens gepaard met de uitdagingen en tegenslagen die horen bij de verenigingsdynamiek, maar toch blijft hij het doen.

…En het mooie is, hij is niet uniek. Wat er bestaat niet één Koveni’er. Dat zijn wij allemaal, en dat maakt mij als voorzitter trots om zoveel enthousiastelingen te zien.

We houden het al 20 jaar met elkaar vol. En met een relatief kleine groep hebben we hele mooie prestaties bereikt. Op sportief gebied met hele mooie kampioenschappen – ik kan mij die van maart 2023 nog goed herinneren – De bouw van de tijdelijke sporthal naast onze accommodatie – het organiseren van de hoofdklasse korfbalfinale in Merwestein – het organiseren van talloze schoolkorfbaltoernooien – de vele Koveni-kampen – en natuurlijk het organiseren van ook genoeg gezellige koveni-feesten.

En ook kijk ik met positiviteit naar de toekomst. Een nieuwe generatie staat op – we hebben een mooie instroom in de jeugd en als ik nu zo om mij heen kijk zie ik ook ouders, broertjes en zusjes van pupillen. Dat toont aan dat we als vereniging leven en relevant zijn.

Lieve Koveni’ers en oud-Koveni’ers,

Ik kijk tevreden terug op de afgelopen twintig jaar en wat we allemaal hebben meegemaakt.

Van de bouw van het clubgebouw tot aan de sporthal hiernaast.

Van het eerste Kangoeroe-lid tot aan het laatste lid van verdienste.

Van een Reko-toernooi tot aan een kampioensduel om de 2^e klasse.

Van de mooie verhalen langs het veld tot aan de bar.

Van de Koveni’ers die er bij zijn gekomen – of ons zijn ontvallen.

…..

Dankjewel aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.

En op de vele jaren die nog gaan komen.

Op twintig jaar Koveni!